OP WEG NAAR TERUG (1)

1. Het verhaal van de kaft

In juni 2024 zal mijn nieuwe boek, ‘Op weg naar terug‘, uitkomen.
Het thema was duidelijk, doodgaan en geboren worden, maar geen idee waar het heen zou gaan. Dat zou zich wel laten zien.
Het werd een voor mij niet bestaand  format en ik noem het:  ‘Een pelgrimstocht met woorden’.
Ik ging op weg en kwam in een Flow terecht.
Bij aanvang komt er veel uit de eigen bron, autobiografisch, maar het was opvallend dat ik mensen tegenkwam die een verhaal hadden, toevallig, over iets waar ik net mee bezig was in mijn schrijven.
Een en al synchroniciteit.
Zo kreeg ik inzichten, een breder bewustzijn. In de gesprekken gebeurde er steeds wel weer wat, met mij, maar ook met de medepelgrims.
Verhalen van mensen die ik de ogen heb kunnen kijken.
Na drie maanden voelde ik een punt aankomen.
De punt achter de laatste zin.
De pelgrimstocht is ten einde.

*****

Ik zal in de komende maanden nog wat meer prijs geven van de inhoud, maar eerst dit:

De kaft

Omdat de uitleg voor de kaft in het boek kleurenafbeeldingen bevat en dit niet kon worden gerealiseerd in het boek, schrijf ik er hier over. Hier kan ik wel de afbeeldingen kwijt en ook de link naar het filmpje over de foto’s van de as van iemand die overleden is.
Ik vind het zo’n bijzonder verhaal.
Dit delen helpt mij om adem aan de woorden te geven en tot verwondering te komen.

Mijn visioen

…… Dit schrijvende doet mij gelijk terug voelen aan een droom, annex visioen, die ik vorige week had. Ik weet nooit het verschil tussen een lucide droom en visioen, maar het was in ieder geval meer dan een droom.
Er gebeurt zo veel!

In die droom werd mij een pot getoond met as en het was mij duidelijk dat dat de overblijfselen waren van mijn aardse lijf, de jas was gebruikt en as wat restte. Maar daarnaast was er een fenomeen gaande dat veel meer mijn aandacht trok en ook te maken had met het einde van dit leven. Het was een wonderlijk mooi schouwspel van een soort kristallen die uit elkaar vielen. Het was alsof het magnetisme, dat ze eerder bij elkaar hield, langzaam verminderde qua kracht en de losse elementen, stuk voor stuk stralend en reflecterend, zwevend, uit elkaar dreef.
Een schitterende waarneming. Het viel niet alleen uit elkaar, maar de delen voegden zich in een veel groter lichtend geheel en verloren hun eigenheid. Zoals een druppel in een zee oplost, zo werden de kristallen opgenomen in een soort galactisch centrum. Ik was opgenomen in de eenheid.
Is dat de essentiële overgang? De essentie waarvan ik de delen wat meer heb laten stralen mag worden geabsorbeerd.
Nu ik het schrijf voel ik nog wel mijn essentie, die is niet weg, maar bijgevoegd.
Woorden schieten, zoals gewoonlijk bij dit soort ervaringen te kort.
Ik hoop dat je er toch iets van meekrijgt.
Het is uiteraard mijn beeld dat ik wil delen, niets meer en niets minder.

Het was duidelijk. Het beeld van dit visioen wil ik als kaft gebruiken.
Het staat zuiver op mijn netvlies en als ik, bij toeval, ontdek dat via AI afbeeldingen gemaakt kunnen worden, ontstaat er een beeld dat zeer goed in de richting gaat van wat ik bedoel.

Dit beeld is nog niet wat ik precies zag, maar het komt in de buurt, qua sfeer.
Ik ga verder zoeken. Het is leuk om hiermee te spelen en volkomen nieuw voor mij.
Je voert gewoon woorden in en dan verschijnt er een afbeelding.

Er verschijnen er meer, bij woorden die ik toevoeg, maar deze twee wilde ik delen om te laten zien wat ik te zien kreeg.
Het ging wel in de richting van mijn visioen, maar het was het zeker nog niet.

Een beeld wat ik ook wilde gebruiken was van de Melkweg, zoals hieronder.
Het uiteenvallen van de ‘essentie’ moest daar in gaan vloeien.
Wat op het netvlies zat was nog niet zo gemakkelijk uit te voeren.

Ik denk aan mijn kleindochter, Laurien, die op de fotoacademie zit en vast wel wil meedenken. En ja hoor, dat wil ze wel en ik stuur haar het verhaal en de beelden die ik tot dan gemaakt heb met AI.
Zij heeft al wat ervaring met het programma Photoshop en we maken een afspraak. Samen gaan we dan eens kijken wat er mogelijk is.

Dan komt zij met een appje:

Ik kwam dit net tegen en moest denken aan hoe je de afbeelding omschreef die je voor je zag.
https://youtu.be/9T90_RiOXmY?si=iPns-KuiklrnoTP7

Wat ik daarin aantrof deed mij huiveren.
Het waren foto’s van de as van de vader van de onderzoekster, Gabriela Fuchs, genomen met een speciale microscoop.
Het was precies de sfeer die paste bij mijn visioen.
Direct wist ik het:
Dit wil ik als achtergrond gebruiken, juist omdat het ook met die overgang van ‘zijn’ naar ‘niet-zijn’ te maken heeft.
Een belangrijk thema in mijn boek.
Bizar gewoon dat dit op mijn pad komt.

Laurien kwam en samen hebben we een opzet gemaakt voor de kaft.
In een later stadium is Daphne Siliakus erbij gekomen, als professioneel illustrator (zij heeft ook mijn spelbord voor de AstroParty ontworpen), die nog wat puntjes op de i zet.
Zij heeft ook  de achterflap verder ontwikkeld.
Zó blij mee!

Hieronder de foto’s die ik uit  de video gehaald heb en de eerste uiteindelijk gekozen als achtergrond voor de kaft.
Ik heb dit gemeld bij de auteur Gabriela Fuchs.

OP WEG NAAR TERUG
verander je visie en je verandert je leven
auteur: Tineke Boogaarts

Ontwerp kaft:
Laurien den Hertog
en
Daphne Siliakus


Het gaat er niet om óf het waar is, maar wat het bij jou teweeg heeft gebracht,

daar kunnen wondertjes bij zijn.

Die ervaringen mogen jij en ik delen.




verder te verwachten:
  • hoe het begon met een landing
  • verhaal rond de titel
  • dementie
  • het verhaal rond Zoroya (GGZ)
  • behoefte aan een parachute?